Facebook
Bunt Młodych Duchem
Książki polecane:
Licznik odwiedzin:
Dzisiaj: 35
W tym miesiącu: 1388
W tym roku: 22640
Ogólnie: 303540

Od dnia 21-09-2006

Bunt Młodych Duchem

Nauczyciele Szkoły Rydzyńskiej, cz. VI Antoni Kwinta (1889-1930)

Autor: admin
16-01-2014

W 1928 podjął pracę nauczyciela rysunku i robót ręcznych w doświadczalnym Gimnazjum im. Sułkowskich w Rydzynie, gdzie pracował do swej przedwczesnej śmierci w dniu 13. 12. 1930 r. Zmarł na raka w wieku 41 lat.
Ur. 10. 02. 1889 w Sieprawiu koło Wieliczki, pow. Myślenice. Syn rolników. W kształceniu licznego rodzeństwa (i Antoniego) pomagał brat matki, który był nauczycielem w Nowym Sączu. Antoni ukończył gimnazjum w Nowym Sączu (1901–1909), potem studiował na wydziale iuridico politicae w UJ w Krakowie. Jednocześnie z tymi studiami zaliczył wykłady z architektury oraz historii sztuki, w tym i rzeźby greckiej, i literatury polskiej XVI wieku i ogólnej oraz słowotwórstwa słowiańskiego. Był utalentowany artystycznie; w 1913, urlopowany z wojska, dwa miesiące pracował nad pejzażami w Tatrach. W I wojnie światowej walczył w szeregach armii austriackiej. Dostał się do niewoli rosyjskiej, z której uciekł i ukrywał się… w Moskwie, również przed bolszewikami, pod przybranym nazwiskiem. W listopadzie 1918 r. wstąpił do wojska polskiego w stopniu podporucznika. W 1922 został nauczycielem robót ręcznych i rysunków w Gimnazjum im. Stanisława Staszica w Sosnowcu, gdzie pracował do 1927. W I. 1927 – 1928 ukończył Państwowy Instytut Robót Ręcznych w Warszawie, który wyróżnił i zatrzymał 8 jego prac malarskich. W 1928 podjął pracę nauczyciela rysunku i robót ręcznych w doświadczalnym Gimnazjum im. Sułkowskich w Rydzynie, gdzie pracował do swej przedwczesnej śmierci w dniu 13. 12. 1930 r. Zmarł na raka w wieku 41 lat. Dużo malował. Należał do Towarzystwa Artystyczno-literackiego w Zagłębiu Dąbrowskim, którego przez pewien czas był prezesem. Wystawiał swoje prace na I Wystawie Regionalnej Górnego Śląska i Zagłębia Dąbrowskiego (1927) oraz w Zachęcie w Warszawie. Wszędzie wysoko oceniano jego prace. Tadeusz Łopuszański, dyrektor Szkoły Rydzyńskiej, napisał po jego śmierci do dyrektora Państwowego Instytutu Robót Ręcznych, że ś. p. nauczyciel Antoni Kwinta to: „najlepszy człowiek w Rydzynie, a jestem przekonany, że całe szkolnictwo polskie ma takich ludzi bardzo niewielu.... Był to człowiek głębokiej etyki i bardzo wysokiej i gorącej ideowości, a zarazem człowiek prawdziwie dobry. To też wpływ jego na młodzież był wielki”. List ten został w całości opublikowany w kwartalniku „Praca Ręczna w Szkole” (nr 1/ 1931). Z jego licznego rodzeństwa tylko brat Adam otrzymał wyższe wykształcenie i został księdzem. Antoni ożenił się w 1924 z Heleną z d. Czeppe ur. 10. 12. 1890 w Nisku, uczęszczała do seminarium nauczycielskiego SS. Klarysek w Starym Sączu oraz do Seminarium nauczycielskiego w Nowym Sączu. Od 1929 roku uczyła w szkole powszechnej w Rydzynie. Kwintowie mieli troje dzieci. Prof. Kwinta spoczywa na cmentarzu w Rydzynie tak jak i jego przełożony, Tadeusz Łopuszański, który tak wielką wagę przywiązywał do nauki robót ręcznych w swej koncepcji wychowawczej. Antoni Kwinta doskonale realizował tę część eksperymentu rydzyńskiego.
Jan B. Gliński
(Fundacja im. T. Łopuszańskiego w Warszawie)


Jan Gliński